دعا کن
اگر غافل هستم زحمد خدا
نکردم تن خود زسستی جدا

شبانگه که برخیزی از خواب ناز
کنی دست خود پیش یزدان دراز

دعا کن که غفلت گریزان شود
دلم مملوء از نور ایمان شود

دعاکن جوانان شکیبا شوند
ملبس به اخلاق زیبا شوند

خدایا زنان را تو دلشاد کن
بت پنهان

چه بت هایی که پنهانند
نهان در خون و ایمانند

خدای مشرکین تنها
نباشد سنگ و چوبکها

توهم ،سوء زن، مارند
بت ارواح بیمارند

تکبر، حقد و خود خواهی
کنند تن را کنند چاهی

خدا داند حقیقت را
هدف، مقصود و نیت را

تمام هستی ات از حق
فراز و پستی ات از حق

مداواکن روانت را
شکوفا کن توانت را

قناعت ،صبر و پویایی
کلید حق شکوفایی

توی آسمون یه دریا با خیال تو می سازم
یه جزیره ی پرنده برای ناز و نیازم

ابرا رو لحظه به لحظه توی دستام می فشارم
همه ی ستاره هارو دونه دونه می شمارم

موج تنهایی خود را می سپارم به پرنده
رنگ سرد گریه هام رو می برم رو موج خنده

غنچه های لحظه هام رو نمی دم دست ندامت
توی آسمون می مونم تا بشه صبح قیامت

بیایید با هم بخونیم آیه های مهربونی
زیر بارون محبت زیر چتر همزبونی

زندگی یک جاده ی پر رمز و راز
زندگی یک پنجره تا نیمه باز

زندگی پایانه ی سیر و سفر
جاده های مرتبط با یکدگر

زندگی تصویر یک شهر شلوغ
اختلاط سادگی ها با دروغ

زندگی زندان صد رنگ بشر
لانه ی زنبور و جنگ خیر و شر

زندگی در ارتفاع خانه ها
مرگ انسان در پس آیینه ها

زندگی آرامگاه خفته ها
در کنار هم ولی از هم جدا

جنگل موزون ولیکن بی درخت
جنگلی از آهن و سیمان سخت

شهوت وحرص وطمع ویروس ما
کبر و حقد و کینه شد قاموس ما

من من شیطان به اشکال جدید
منطق مخصوص خود را آفرید

زندگی یک جاده ی پر رمز و راز
زندگی یک پنجره تا نیمه باز


يک شب آخر روز را در می زنم

قاب شب را جای ديگر می زنم


دکمه های آسمان وا می کنم

خرمنی از عشق بر پا می کنم


شکوه ها را می گذارم زير پا

می زنم از هر طرف حق را صدا


چشمه ی مهرش تماشا می کنم

هرجه غير از اوست حاشا می کنم


می نشينم بر پر پروانه ها

می روم تا قله ی افسانه ها


شعله ی اميد را با سوز دل

می برم اوج فلک از روی گل


قلب خود را پاک و سالم می کنم

یاس و نرگس را معلم می کنم


کوچه های آسمان را با قلم

غرق رويا می کنم مثل دلم


غنچه های آسمان بو می کنم

جيب خود را پر زشب بو می کنم


کاش شب ها رنگ ديگر می شدند

قلب ها خورشيد خاور می شدند


غصه ها گم می شدند در سينه ها

می پريد از قاب بيرون خنده ها


کاش درد و فقر و بيماری نبود

تير و خنجر را خريداری نبود


ای خدا تا کی بسوزد سينه ام

زخم بردارد دل بي کينه ام