ساعت امتحان بود. تنبلی و سستی کار دستم داده بود. اضطراب سرتاسر وجودم رو گرفته بود. چه کنم؟ هر لحظه فکری به ذهنم می امد. اخر تصمیم خود را گرفتم.
کتاب درسی را در کشوی میز گذاشتم و با ظرافت تمام ان را طوری قرار دادم که نه کسی متوجه شود و نه به هنگام استفاده دچار مشکل شوم. لحظه ای احساس ارامش کردم. معلم وارد کلاس شد و برگه های امتحان را توزیع کرد,اما ناگهان او بچه های کلاس را غافل گیر کرد. اهسته اهسته به طرف به سوی تخته سیاه رفت و ایه ای کوتاه از کتاب اسمانی بزرگ نوشت:
                                              الم یعلم بان الله یری
سپس رو به ما کرده و تنها 1 کلام گفت:اخرین نفر ورقه های امتحان را به دفتر بیاورد و به من تحویل دهد.
انگاه پیش چشمان مبهوت ما از کلاس خارج شد. او نگاه همواره ناظر خدا را به یاد ما اورد و خود رفت. حالت عجیبی به من دست داد من که از امتحان چیزی بلد نبودم در ورقه هیچ ننوشتم جز 1 جمله:
                                اری,یافتم که خدا همیشه مرا میبیند!!!!